Omgaan met verdriet

Dit is de eerste keer dat ik een blog schrijf waar ik zelf nog niet zoveel ervaring mee heb. Wel met verdriet, maar hoe je hier op een goede manier mee omgaat weet ik eigenlijk niet zo goed. Maar misschien is dat voor deze keer wel helpend.

Je hoort vaak mensen vertellen over het ‘doorvoelen’ of er ‘doorheen gaan’. Maar wat bedoelen ze daar nu eigenlijk mee? En hoe doe je dat dan? Ik vind het persoonlijk altijd erg ingewikkeld en totaal niet concreet. In dit blog probeer ik uit te zoeken hoe je op een gezonde manier met je negatieve gevoelens omgaat.
Als eerste zijn deze negatieve gevoelens natuurlijk niet negatief. Ze maken iets duidelijk naar ons. We ervaren ze als negatief omdat ze niet prettig voelen. Maar ze hebben wel wezenlijk een functie. Om bij het hoofdthema te blijven, richt ik mij nu op verdriet.

Functie
Verdriet heeft een functie. Volgens het Emotieexpertisecentrum is verdriet en dus huilen een loslaatmechanisme. Dit dient om het lichaam te ontspannen. Wanneer je heftige emoties voelt, dan voel je dat je weinig controle hebt, niet lekker in je vel zit. Je bent uit balans. Door verdriet en dus huilen in te zetten hoopt het lijf weer ontspanning te kunnen ervaren.

Wat maakt verdriet zo lastig?
Misschien herken je dit wel; je bent verdrietig en het neemt alleen maar toe. Je gaat steeds harder huilen en je weet niet meer waar je het moet zoeken. Maar wat gebeurt er dan binnenin jou? Bij mijzelf is dit vaak dat ik ga nadenken. De meest vervelende scenario’s kunnen voorbij komen of ik ga precies naar dat stuk toe waar ik zoveel pijn van heb en vergroot deze steeds verder.
Een voorbeeld:
In oktober afgelopen jaar ben ik terug verhuisd naar mijn moeder, omdat mijn relatie met wie ik net was gaan samenwonen werd verbroken. En dat vond ik natuurlijk lastig. Gelukkig had ik veel afleiding, wat voor mij altijd goed werkt. Maar inmiddels is mijn verslag ingeleverd en komt er dus meer tijd vrij. Daarnaast hebben mijn ex en ik nog een aantal keren contact gehad en ik hoopte daarin dat het misschien nog goed zou komen. De laatste keer dat we elkaar zagen, had hij nieuwe inzichten wat er nog meer speelde. Toen ik dit hoorde realiseerde ik mij dat het wel klaar is en dat ik het moet loslaten.
Dit samen zorgt ervoor dat ik mij toch wat verdrietiger voel. Maar wanneer ik tijdens dit verdriet ook ga nadenken over alles dat ik de vorige keer dat ik samenwoonde (5 jaar geleden) het ook ‘mis ging’, kan ik mij gaan afvragen of ik wel geschikt ben voor een relatie? Voor samenwonen? Ik ga de situatie erg uitvergroten. Ik haal er angst en onzekerheid bij, waardoor ik eigenlijk verdriet voel over dingen die nog helemaal niet spelen. Dat het twee keer niet lukte, betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent dat de tijd of persoon er niet juist was.

Hoe dan wel?
Huilen is dus goed, de tranen laten stromen dus ook. Maar alles uitvergroten dus niet. Vaak komen daar ook andere gevoelens bij kijken. Dus hoe kunnen we dan praktisch wel omgaan met ons verdriet? Door er blijkbaar toch een moment voor te maken wanneer het gebeurt.
Het gevoel vinden waar je dit in je lijf voelt. En dat voelen. Natuurlijk kan je dan nadenken waarom je je verdrietig voelt. Wat is er gebeurd dat je verdrietig maakte? Maar zodra je het uitvergroot of andere emoties erbij betrekt moet je jezelf een halt toeroepen. Ik vermoed niet dat dit gemakkelijk is. Onze hersenen zijn namelijk gemaakt om als losgeslagen aapjes langs gedachten te slingeren. Maar wellicht kan je dit trainen? Misschien, als schrijven werkt voor jou, kan je gaan schrijven wat je voelt. En kan je het later teruglezen om te zien of je alleen je verdriet gevoeld hebt of ook andere emoties. Misschien werkt voor jou een andere manier, veel mensen kunnen zichzelf uiten door creatieve dingen. Ga dansen vanuit je gevoel, schilder het beeld dat je voelt of wat voor jou werkt.

Belangrijk
Je hoeft het dus niet te stoppen. Dat verdriet moet er dus gewoon even zijn. Je gedachten die jezelf gek maken mag en moet je eigenlijk wel stoppen. Misschien helpt praten dan juist wel, omdat er iemand tegenover je zit die de gedachtens kan ordenen voor je.
Iemand vertelde mij ooit dat huilen geen hoofdpijn hoeft op te leveren, wanneer je de tranen laat wegglijden. Misschien dat dit ergens helpt in het voelen wanneer je vecht of wanneer je het er laat zijn.

Vind je eigen manier.

Liefs Miesz