Vriendschap

Doordat ik zelf geen inspiratie had, vroeg ik jullie om hulp via Instagram. Daar kwam het verzoek om te schrijven over vriendschap. En dit kan nog steeds een breed thema zijn, dus ik vul hem maar in op mijn eigen manier.

Op en af
Vriendschappen waren voor mij altijd wat op en af. Ik had ook nooit heel veel vriendjes of vriendinnetjes. Vroeger al niet denk ik. Dat vond ik ook wel prima. Ik had zelf ook wel een sterke voorkeur voor sommigen. Tijdens mijn middelbare schooltijd was dit eveneens zo. Begrijp me niet verkeerd, ik had altijd wel genoeg contacten, maar echte vrienden. Die zijn toch wat zelfzamer denk ik. Daarnaast speelde ik in die periode World of Warcraft.. Ja dat geloof je natuurlijk nooit.. Het is echt waar. En in de online game vond ik mijn sociale contacten ook. Ik vond dat connecten vanachter een beeldscherm wel prettig. Ik durfde daar ook relatief veel te delen. Meer dan in directe contacten met vrienden. Toen realiseerde ik mij al dat ik het makkelijker vond om dingen te vertellen aan mensen die voor mij weinig waarde hadden. Want hoe ze ook zouden reageren, het zou geen verlies zijn. Dit maakte overigens mijn echte vriendschappen soms wel lastig. Ik richtte mijn aandacht liever op de ander. Ik had ook het gevoel dat ik altijd hard moest werken om iemand bij mij te houden. Dus wanneer ik iets over mijzelf deelde, dan zat het me echt hoog. En meestal veranderde ik het onderwerp vrij snel daarna weer.

De weg van het leven
Gedurende de jaren veranderde ik, gelukkig overigens. Ik stopte met gamen, omdat ik door had wat het voor me deed en ik vond dat het geen oplossing was. Mijn afleiding had ik nog wel nodig, dus ik stortte mij op schoolwerk. Ik was het typische stuudje van de klas. Dat zorgt ook niet echt voor populairiteit. Dus ik had wat enkele vrienden. Dat was fijn en leuk. We deden leuke dingen en vonden onszelf ook regelmatig op de dansvloer in de stad op een zaterdagavond/nacht.
Toch merk je dat niet altijd alle vrienden je hele leven bij je horen te blijven. Ze zijn er een tijdje, voor mijn gevoel dienen ze een doel. Ze helpen je ergens mee of ze leren je iets. En zodra dat doel bereikt is, dan drijft het leven jullie een andere kant op. Dit accepteren en loslaten kan erg lastig zijn. Dat voel ik zelf ook.

Depressie
Zo’n periode voor mij was mijn depressie. Ik leerde mijzelf in een sneltreinvaart kennen. Herkende mijn eigen patronen en hoe zij mij eigenlijk eenzaam laten voelen. Hier konden mijn vrienden niets aan doen. Maar een gedeelte van mijn oude gedrag moest ruimte maken voor mijn nieuwe. En ik merkte daardoor dat sommige vriendschappen niet meer de klik hebben, die ze vroeger wel hadden. En dus dat het voor mij tijd was om een nieuwe weg in te slaan. Tijdens mijn depressie leerde ik ook veel nieuwe mensen kennen. Zij die juist beter bij mijn ‘echte’ ik passen. Bij wie ik niet mijn best hoef te doen. En me als het ware opladen. Nadat ik hun heb gezien, voel ik juist meer energie, ben ik blijer en geinspireerd.

De boodschap
Toen ik begon met typen wist ik niet waar ik zou eindigen deze keer. Maar ik denk dat ik heb gevonden wat ik jullie wil meegeven. Voel je je wel eens eenzaam? Niet in verbinding met de mensen om je heen? Vraag jezelf dan af waarom. Wat mis je? Waar ligt je behoefte?
Ik had de behoefte om gezien te worden. Mijn vrienden konden er niets aan doen dat ik mijn behoefte niet vervuld kreeg. Ik wel. Mijn angst om de ander te verliezen zorgde ervoor dat ik mijzelf niet liet zien. Alleen het gedeelte waarvan ik dacht dat zij daar oké mee zouden zijn. Ik zette in mijn gevoel mijzelf altijd onder de ander. Ik was minder waard dan de ander. Maar inmiddels durf ik mijzelf gelijk te stellen. Ik durf mijzelf te laten zien. En als iemand echt om mij geeft, dan zijn ze oké met de Michelle die ze dan ontmoeten. Mijn voor- en nadelen. Vanuit die basis, liefdevol en respectvol, staan er mooiere vriendschappen dan die ik ooit heb ervaren.

Afscheid
Ondanks dat ik mijn oude vrienden niet meer spreek. Voel ik nog steeds liefde voor hun in mijn hart. Ik hoop dat het goed met ze gaat. Dat ze hun weg hebben gevonden. En dat ze, net zoals ik, soms nog even terugdenken aan de mooie herinneringen die we delen.