Ik perfect? Bij lange na niet

Hoewel ik hier regelmatig iets leuks voor jullie schrijf, mijn struikelblokken deel en hetgeen wat me heeft geholpen, betekent dat niet dat ik alles perfect doe. Bij lange na niet.

Eerlijk
Sterker nog, de afgelopen tijd gaat het eigenlijk juist wat minder lekker. Mijn relatie is verbroken dus woon ik nu weer bij mijn moeder in huis. Daarover wil ik wel graag zeggen dat het nu anders gaat dan voordat ik wegging! We blijven eigenlijk erg goed in onze rollen; zij de moeder en ik het kind. Dat is wel erg fijn om te zien. Dit geeft veel vertrouwen en ruimte voor een nog liefdevollere band met haar.
Maar goed, ik merk daarin wel dat ik wat terugval in ander oud gedrag. Mede door Corona natuurlijk, kom ik niet zoveel meer van mijn kamer af. Ik ben geneigd mezelf weer wat te isoleren, terwijl ik weet dat het niet helpt. Ook zat ik met mijn ex weer volop in mijn aantrek- en afstootgedrag. Dit is het mechanisme waar ik het over wil hebben.

Afstoot- en aantrekmechanisme
Vaak ontstaat het vanuit een onveilige hechting. Dit betreft de band die de baby met de ouders heeft ontwikkeld in de eerste zes maanden. Ik weet zelf niet zo goed of het bij mij komt door een onveilige hechting. Volgens mij was ik wel veilig gehecht. Dus ik zal ergens door andere ervaringen dit gedrag hebben aangeleerd.
Het werkt als volgt; je voelt je onveilig in een bepaalde situatie of een bepaalde relatie met iemand. Ergens gaat er een knopje om en je wil je veiligheid herstellen. Wat heel logisch is, want veiligheid is een basisbehoefte. Je kan je vervolgens vastklampen aan iets of je gaat het juist afstoten/wegduwen. Voor mij geldt vaak het laatste. ‘Ik kan het wel alleen’, ‘Ik heb niemand nodig’ en ‘Ik ben beter af zonder deze shit’ zijn veel voorkomende gedachten die mij ertoe brengen de situatie of persoon af te stoten. Daarnaast zit er nog een laagje onder, dit betreft vooral bij mensen voor mij. Als diegene weggaat was het toch een kwestie van tijd, dus beter nu dan later. Als diegene blijft en dus moeite gaat doen om met mij in gesprek te gaan, dan voelt dat als een geruststelling. Iemand is echt gek op mij, zelfs wanneer ik diegene wegduw, dan blijft hij/zij.
Uiteindelijk komt het allemaal neer op vertrouwen. Vertrouwen dat iemand echt van je houdt, dat iemand stabiel genoeg is om naast jou te staan, door dik en dun. Maar ergens ook het vertrouwen in jezelf. Zou je aan een ander twijfelen als je volop vertrouwde in jezelf?

Visualisatie
Laatst had ik weer een ‘afstootbui’. Ik wist het. Voordat ik het gedrag inzette wist ik het. Zo ver ben ik inmiddels. En ik wist ook dat ik het nodig had om te zien dat hij moeite zou doen voor mij. Maar ik wist ook dat het nu niet meer genoeg is. Omdat ik eerst weer moet leren vertrouwen in mijzelf. En dat is me eerder gelukt, dus dat ga ik nu weer doen. Ik noem het vertrouwen in mijzelf, omdat dit een minder zweverig en voor iedereen te begrijpen zin is. Maar in de praktijk merk ik dat dit sterk verbonden zit met de ruimte die ik mijn ‘ziel’ geef. Ik snap dat sommige mensen nu afhaken, maar mocht je ook struggelen met dit dan raad ik je aan het toch te lezen. Ik geloof dat de ziel een reïncarnerende energie is die al heel veel heeft geleerd. Het is opgebouwd uit onvoorwaardelijke liefde. En in mijn beleving is vertrouwen liefde. Dus wanneer ik mij d.m.v. yoga en meditatie kan laten terugzakken in de energie van mijn ziel, blijft er een soort rust over mij heen hangen. Ik voel me dan meer verbonden met mijzelf en de wereld om mij heen vanuit een puurdere vorm. Ik snap dat wanneer je hier niets mee hebt, dat je nu afhaakt. Maar ik nodig je toch uit om het volgende te proberen:
Visualiseer een veld om je lichaam heen, maar dit veld doordringt ook je lichaam. Het mag zo groot zijn als jij vindt dat het is. Geef het een kleur die je prettig vindt. Terwijl je dit beeld vormt staat je lichaam nog voorop. Deze is het meest duidelijk, maar terwijl je de visualisatie doet, maak je dat veld en die kleur steeds veller en overheersender. Totdat je lichaam bijna niet meer te zien is omdat de kleur zo vel is. Bijvoorbeeld zoals de zon, daar kan je ook niet tegenin kijken.
Het veld symboliseert je ziel. Door het tijdens de visualisatie meer kracht te geven en sterker te laten schijnen dan je lichaam, komt deze meer op de voorgrond. Probeer het eens, een week iedere dag een paar minuten. Dank daarna. Dankbaar zijn is erg belangrijk. En zie wat het effect is. Wellicht helpt het jou zoals het mij ook helpt.

Als je vragen hebt over visualiseren, mediteren of yoga en hoe het mij geholpen heeft, dan mag je me altijd benaderen! 😊

Liefs Michelle