Uit de tunnel

Een depressie is lastig. Het vertelt je constant dat je moe bent, wil liggen en slapen. Tegen veel mensen vertelt het dat je geen mensen wil zien. En de harde waarheid is;
Als je eruit wil komen, moet je juist aan het werk.

In beweging!
Als ik eerlijk moet zijn heb ik in mijn hele leven niet zo hard gewerkt als die periode. Terwijl ik altijd een harde werker ben geweest. Mijn psychiater vertelde mij dat ik moest gaan wandelen.
Fysieke beweging zorgt voor beweging in de hersenen en dus minder piekeren!
De eerste keren stonden de tranen al na 10 stappen in mijn ogen. Van voor naar na mijn suïcidepoging was mijn hele conditie weg. De kracht uit mijn lijf. Alles moest opnieuw worden opgebouwd. Na een maand of twee vroeg mijn dokter hoeveel ik liep. Ik gaf aan dat ik 2,5 km liep. Dit was te weinig, het moest minstens 5 zijn, liever 7,5 km. Dus daar ging ik. Iedere dag een beetje verder. Wat was ik blij toen ik voor het eerst de 10 km liep! Dat werd gevierd, dat kan ik je wel vertellen!

Invulling van de dag!
Ik probeerde ook dagbesteding in te bouwen. De ene keer was ik bezig met dingen inlezen van school, wat ik voor een lange tijd probeerde weer te kunnen oppakken. Hoewel ik hierin echt wel een balans heb moeten vinden. Want uiteindelijk was dat gewoon niet handig en heb ik toen moeten besluiten het een heel jaar stop te zetten. En een andere keer was ik bezig met mijn cursus Turks, sudokupuzzels of destijds met het inrichten van mijn huis.
Ook afspreken met familie en vrienden behoorde tot mijn dagbesteding. Ik was zeer geneigd mezelf te isoleren en daar werd ik uiteindelijk niet beter van. Dus contact zoeken was een belangrijke factor in mijn herstel.

Nog meer beweging!
Natuurlijk had ik ook verschillende therapieën. Ik ging naar een psycholoog, haptotherapeute en Raymond. Over hem heb ik al eerder iets geschreven in dit blog! Raymond was naast mijn therapeut ook degene die mij in contact bracht met yoga. Als ik ergens dankbaar voor ben dan is het yoga!
Inmiddels wordt steeds meer d.m.v. onderzoek bewezen welke effecten yoga heeft. En ik heb dit aan de lijve mogen ondervinden. Het bracht mij, en nu nog, steeds meer in contact met mijn lijf. Het zorgt voor een rustmomentje en het stilt mijn gedachten. Als ik heel eerlijk moet zijn; ik weet zeker dat ik alweer in een depressie had gezeten als ik yoga niet had gehad!
Wanneer ik voel dat ik terugzak in de depressievere stemmingen, wanneer de negatieve stem van de depressie zich weer opdoet, dan grijp ik naar mijn yoga mat. Een aantal weken dagelijks. En dan kan ik er weer tegenaan!

Hier ben ik weer!
Het moment dat ik mij realiseerde dat ‘ik’ weer helemaal terug was, is het moment dat ik in Wales was. Overigens ook met Raymond en een ander lief meisje van de yogagroep. Reizen is altijd al een passie geweest. Ik kan ontzettend genieten van mooie natuur. Die twee dingen kwamen daar heerlijk samen. We waren aan het wandelen en iemand zei tegen mij: ‘Je kan horen dat je een super vrolijk persoon bent door hoe je lacht.’. Het is niet dat ik de bevestiging nodig had van een ander. Ik voelde zelf al zeer zeker dat die reis mijn laatste stapje was. Maar deze woorden waren als een kers op de taart.

Mijn tips voor jou
Uit een depressie komen is zwaar. Het is een eenzame weg waarbij je constant twijfelt of je te veel of te weinig doet. Je lichaam geeft aan dat je rust nodig hebt. Of was het toch de depressie die vertelt dat je rust nodig hebt? Het is lastig dit onderscheid te maken. Het was voor mij de grootste uitdaging. Wanneer doe ik genoeg? Achteraf gezien kan ik je daar nog steeds geen wijsheden over geven. Het enige wat ik je kan vertellen is dat je de goede dingen moet doen. Geeft school/werk je nu stress? Laat het gaan. Focus je op de dingen die je positieve energie geven of waar je je voldaan door voelt. Pak die yoga mat! Of schrijf je in voor lessen, dit geeft je een stok achter de deur. Zorg voor voldoende contacten. Ik weet als geen ander dat je depressie je vertelt dat het je geen hol interesseert hoe anderen zich voelen, probeer toch wat interesse op te brengen. Iemand met een depressie kan een last zijn voor de omgeving. Ik weet dat dit heel dubbel klinkt, ik hoop ook dat ik je er niet mee aanval. Het is gewoonweg belangrijk om voldoende contacten om je heen te hebben. En alleen een zware mindset met je meedragen, zorgt ervoor dat mensen minder energie overhouden en dus ook minder tijd voor je willen/kunnen vrijmaken. Dus probeer ook daarin de balans te vinden.
Vraag jezelf: Wie ben ik echt? Zou de echte ik dit ook zo voelen?
Deze vragen hielpen mij in het contact met een ander.

Met dank aan mijn depressie
Ook wil ik graag het moment pakken om mijn dankbaarheid uit te spreken. Ik had het geluk dat de mensen in mijn omgeving veelal opstonden om mij te helpen. Er was altijd iemand om op terug te vallen. In het bijzonder mijn oom, tante en moeder. Zonder hen was mijn proces heel anders verlopen. Ik ben mij zeer bewust van het geluk van mijn positie en dat dit niet voor iedereen geldt.

Daarnaast wil ik je nog graag vertellen dat ondanks de zwarte tunnel, ik blij ben dat ik hem gehad heb. Ik leerde mijzelf kennen, vond dingen die mij blij/gelukkig maken en leerde veel nieuwe mensen kennen die eigenlijk beter bij mij passen. Ik kreeg de kans mijn leven opnieuw in te richten.

In dankbaarheid. Liefs Michelle