Ik heb een depressie, maar ben niet depressief.

Mijn zijn
In al die tijd dat ik hard aan het werk was om van de depressie af te komen, heb ik altijd gezegd: ‘Ik heb een depressie.’. En zo zie ik het nog steeds. Ik had een depressie. Maar ik was niet depressief. Ik wilde mijn ‘zijn’ niet koppelen aan een depressie. Dat is niet wie of wat ik was/ben.

Factoren
De depressie kwam tot stand, in mijn geval, door meerdere factoren. Binnen de geestelijke gezondheidszorg zijn er verschillende factoren die van invloed zijn op het ontwikkelen van een ziekte.
- Biologische oorzaken; genetisch aangelegd of een werking binnen bijvoorbeeld de hersenen.
- Psychische factoren; welke eigenschappen heeft iemand? Hoe gaat iemand om met bepaalde gebeurtenissen in het leven?
- Sociale oorzaken; grote gebeurtenissen in het leven.

Het startmoment
Ik had eerder al benoemd dat mijn moeder ook drie depressies heeft gehad, dus genetisch gezien heb ik zeker iets meegekregen. Vlak voor mijn depressie ben ik enkele keren verhuisd, waarbij de laatste ook naar een huis was waarvan we wisten dat we daar niet zouden blijven. Ik ging mij dus niet hechten aan het huis. Toen ik op vakantie was in een land die voor mij erg dierbaar is en waar ik mij gek genoeg altijd thuis heb gevoeld, kreeg ik dus heimwee. Inmiddels weet ik dat dit kwam omdat ik geen ‘thuis-gevoel’ had in mijn eigen leven. Dit is voor mij het eerste ‘aanwijsmoment’ voor het starten van mijn depressieontwikkeling.

De opbouw
In dat jaar ben ik gaan stage lopen en kreeg ik op school supervisie. Officieel is dit vak gericht op de koppeling tussen jouw eigen rugzak en hoe dit jou beïnvloedt als sociaal werker. Op stage ging het echter goed, dus werden de supervisies vooral gericht op mijn persoonlijke leven. Er ontstond al snel een thema: ‘Waar ben jij?’. Ik durfde mensen niet zo goed dingen over mijzelf te vertellen. Dit resulteerde, destijds onbewust natuurlijk, in dat ik weinig ‘echt’ contact maakte met de mensen in mijn omgeving. Ik vond dat ik altijd alles zelf moest oplossen en anderen niet tot last mocht zijn. Mede omdat ik bang was mensen om die reden te verliezen. Waardoor ik in momenten terecht kwam met genoeg mensen om mij heen, maar mij toch intens eenzaam voelde. Tijdens die supervisie ben ik daarmee gaan oefenen. Echter stuitte ik van deur op deur naar stukken in het verleden waarvan ik dacht dat ik er wel overheen was. Dus niet. Langzaam zakte ik daardoor eigenlijk dieper weg. Tot het punt dat ik bij mijn stageplek werd weggestuurd omdat ik eerst maar voor mijzelf moest gaan zorgen, professioneel gezien was het allemaal wel prima en had ik de stage toch al wel gehaald. Het voelde als falen, maar achteraf ben ik blij dat zij dit heeft gedaan voor mij. Ik ging in behandeling bij een haptotherapeute en nam meer rust. Ik kwam erachter dat ik geen enkel idee had over de signalen die mijn lichaam mij aangaf. Waardoor de deuren steeds pittiger werden. Echter hielp het en ik kon mij staande houden.

De eindknal
Tot het moment dat ik instortte omdat mijn relatie werd verbroken. We hadden een lange afstandsrelatie en ik zou in de zomer vier weken bij hem zijn. Dus ik had opeens heel veel vrije tijd. En inmiddels weet ik dat door iets te doen te hebben, ik overeind blijf. Zolang ik het niet nodig heb om overeind te blijven, mag ik er rustig op steunen. Het is mijn manier van handelen. De tijd even te laten gaan en de emotie te laten zakken, zodat ik wat realistischer naar een situatie kan kijken. Maar toen had ik niets meer om mij aan overeind te houden, dus ik stortte in. Circa anderhalve week later deed ik mijn suïcidepoging.

Korte samenvatting
Bij mij zitten dus heel duidelijk de drie factoren erin. Ik heb een genetisch rugzakje meegekregen, er waren voldoende gebeurtenissen die in snel tempo alles op gang hielpen en ik had heel duidelijk niet de vaardigheden om ermee om te gaan;
- Ik was niet in contact met mijn lichaam
- Ik kon niet met bepaalde emoties omgaan
- Ik kon niet goed bespreekbaar maken wat er in mij omging
- Ik rende het liefste weg van alles.


'Mooi verhaal Miesz, maar wat heb je er dan aan gedaan om eruit te komen?'
'Leuk dat je het vraagt! Dat vertel ik je volgende week.'

Ervaar jij zelf depressieve gevoelens of suïcidale gedachten?
Kindertelefoon - Chatten en bellen voor kinderen tot en met 17 jaar.
Sensoor - Chatten en bellen voor volwassenen vanaf 18 jaar.
113 - Chatten, bellen en zelfhulpmodules bij suïcidaliteit voor alle leeftijden.