De stem van de depressie

Vorige week vertelde ik over mijn suïcidepoging en mijn depressie.
Ik beschreef de stem van de depressie. Een stem waar ik later pas bewust van werd. Een stem die meedogenloos hard was. Een stem die mijn werkelijkheid compleet veranderde.

Ik herinner mij het moment dat ik mij realiseerde dat de stem feitelijk niet klopte. Ik woonde op dat moment net in mijn eigen studio. Ik had daar voor de kleine ruimte zelf een tweepersoons-hoogslaper ontworpen en mijn vader en oom hebben hem gebouwd. Ook had ik een tafel gratis gekregen en deze zelf geschuurd en geverfd. Mijn huis was klaar en mooi. Het klaarmaken van het huis had mij een tijd lang dagbesteding gegeven. Iets nuttigs om iedere dag mee bezig te zijn. Dat hielp. En toen was het klaar.

Ik woonde daar, een fantastisch mooi plekje en lekker alleen. Ik voelde mij veilig in mijn vier muren. En de dagbesteding was wel een beetje weg. Dus ik zakte terug. Ik isoleerde mijzelf. Ik vond het prettig. Althans, dat dacht ik. De depressie vond het prettig. Ik was kwetsbaarder wanneer ik alleen ben. Dan heeft de depressie meer macht. Dus ik gleed weg. Ik huilde en keek uit het raam. Mijn hoofd ontplofte met gedachten. Niets was goed. Aan mijzelf of aan de situatie. Tot de gedachte kwam: ‘Zie je wel, je kan niets. In al die maanden heb je niets bereikt. Denk je nou echt dat je hieruit kunt komen?’. En ineens realiseerde ik mij dat dit niet klopte. Ik zat in mijn eigen huis! Ik had letterlijk, fysiek bewijs dat ik daadwerkelijk wel iets bereikt had in die maanden. Het maakte me wakker.

Vanaf dat moment realiseerde ik mij heel goed wat het verschil is tussen mijn eigen stem en die van de depressie. Hoewel die van de depressie sterker was, wist ik dat er nog een stukje van mijzelf onder zat. En het grappige is, toen ik aan de medicatie ging, ik precies dit ervaarde. Ik was zelf anti-medicatie. Maar ben er nadat ik opnieuw voelde dat ik wegzakte toch mee begonnen. Een lichte dosis, snelwerkende antidepressiva. Bupropion om precies te zijn. Het was alsof de stem van de depressie in volume naar beneden werd gedraaid en mijn eigen stem ruimte kreeg om weer harder te praten. Het hielp mij rationeler denken. En eerlijk, als ik dat had geweten, was ik veel eerder met de medicatie begonnen.

Volgende week zal ik nog wat over de psychologische processen schrijven, want ook die waren genoeg aanwezig.

Ervaar jij zelf depressieve gevoelens of suïcidale gedachten?
Kindertelefoon - Chatten en bellen voor kinderen tot en met 17 jaar
Sensoor - Chatten en bellen voor volwassenen vanaf 18 jaar.
113 - Chatten, bellen en zelfhulpmodules bij suïcidaliteit voor alle leeftijden.