Eerlijk zijn


Ik heb besloten te gaan bloggen, omdat ik mijn ervaringen wil inzetten voor goede dingen. Ik hoop jou daarmee verder te kunnen helpen. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben er ook nog niet.
Je zou jezelf dan ook kunnen afvragen of je er ooit helemaal kan zijn? Is de zelfontwikkeling ooit klaar? Komt er een moment waarop je kan zeggen; nu heb ik alles geleerd wat ik te leren heb? Werkt het leven wel op die manier?
Eerlijk gezegd denk ik van niet. Het leven bestaat uit ups en downs. Maar gelukkig kunnen we ons bedenken dat er na regen weer zonneschijn komt. Echter heb ik ook momenten gehad waarop ik die niet voelde. In mijn vorige blog benoemde ik dat ik een depressie heb gehad. Deze is nog niet zo lang geleden.

De Diagnose
Donderdag 9 augustus 2018 kreeg ik de diagnose. Als ik achteraf terugkijk dan had ik in december 2017 al fysieke signalen gekregen; hartkloppingen, steken op de borst. Ik wist niet eens dat ze erbij hoorden, zelfs als Social Work student. Dat las ik later pas. De dokter op de huisartsenpost zei dat ik waarschijnlijk gewoon wat te druk was. Het klopte, ik deed best veel op dat moment. Nu weet ik dat dat mijn coöpingstrategie was. De manier waarop ik met dingen omga, de manier om overeind te kunnen blijven. Soms nog steeds. Gedrag is lastig af te leren. En is gedrag altijd verkeerd wanneer het ook positieve werkingen heeft? Ik denk van niet. Zolang het niet opnieuw mijn valkuil wordt.

Voordat er fysieke symptomen komen, zal de depressie al opbouwend zijn geweest. Zelf vermoed ik dat de depressie zich begon te ontwikkelen rond de zomervakantie 2017. Nu wil ik heel trots schrijven; ‘Knap hé?! Een heel jaar met een depressie rondlopen zonder het door te hebben?’. Toen had ik dat waarschijnlijk ook vet knap gevonden. Nu betwijfel ik het. Ik geloof dat het mede de reden is dat het proces langer heeft geduurd, dat ik dieper ben gegaan. Tot het punt dat ik een suïcidepoging deed. Dat was zondag 5 augustus.

Ik verdronk, letterlijk en figuurlijk. Ergens had ik bedacht dat alcoholisme bestond voor een reden, dat het je pijn zou verlichten wanneer je alcohol drinkt. Nu weet ik dat het je gevoel versterkt. Een paar tabletten erin. Kort heb ik nog even nagedacht over mijn moeder en broer. Vlak voordat de pillen erin gingen. Ik keek uit het keukenraam en ik bedacht me dat ik hun misschien pijn zou doen. ‘’Ach, ze zijn beter af zonder mij. Ik ben alleen maar tot last. Met een week of twee, drie zijn ze er wel overheen.’’ zei de stem die ik nu de stem van de depressie noem. Een stem die zich nauwelijks laat rationaliseren. Een stem die je klakkeloos aanneemt voor waar.


Om jullie een lang verhaal te besparen, zal ik dit verhaal over een aantal blogs verspreiden. Dus vond je dit interessant? Iedere maandagavond post ik een nieuw blog!


P.s. Natuurlijk klopte de stem van mijn depressie niet. Mijn moeder en broer hebben ook van de poging erg veel pijn gehad. Pijn die ik veroorzaakt heb, waar ik mij bewust van ben. Waar ik mij lang schuldig over heb gevoeld. Ik deel in de blogs mijn kant van het verhaal, weet dat dit nooit een volledig beeld is van een gehele situatie.

Ervaar jij zelf depressieve gevoelens of suïcidale gedachten?
Kindertelefoon - Chatten en bellen voor kinderen tot en met 17 jaar
Sensoor - Chatten en bellen voor volwassenen vanaf 18 jaar.
113 - Chatten, bellen en zelfhulpmodules bij suïcidaliteit voor alle leeftijden.