Mijn begin - Michelle

In het korte introductieblog heb ik mijzelf kort voorgesteld. Ook op de website kan je een beetje lezen over wie ik ben en wat mij drijft. Dit doe ik om jou toch het gevoel te geven dat je de schrijver achter het beeldscherm een beetje kent. Dit is voor mij belangrijk.

In mijn eerste, echte blog wil ik jullie meenemen naar het begin.
Nee, niet wanneer ik geboren werd. Alhoewel ik uit verhalen heb begrepen dat dit eigenlijk al het begin was. In dit geval bedoel ik met het begin het moment waarin ik zelf bewust werd wat er allemaal speelde.

Ik zou een jaar of 10 zijn geweest. Heerlijk op vakantie in het buitenland met ons gezin. We kregen daar best leuk contact met enkele obers in een restaurant. Eén ober in het bijzonder. Nadat we terugkwamen had mijn moeder nog regelmatig contact met deze ober. Destijds via MSN, waar is de tijd gebleven?! (Voor de jongeren onder ons; MSN was onze super coole chatdienst, een soort voorganger van Whatsapp.) Ik denk dat ik toen nog niet helemaal doorhad wat er speelde. Ook niet wat er zou gaan komen.
Toen ik op een gegeven moment mijn moeder in huilen zag uitbarsten en mijn vader haar probeerde te troostten, wist ik wel dat er iets aan de hand was. Mijn moeder ging naar de huisarts en kreeg te horen dat ze rust moest nemen. Samen met haar beste vriendin ging ze nogmaals op vakantie. En inderdaad naar dezelfde plek als waar wij destijds waren.
Om een lang verhaal kort te maken, bleek mijn moeder verliefd op de ober uit het restaurant. Opzich niet gek, mijn ouders waren nooit echt gelukkig denk ik. Ze passen ook totaal niet bij elkaar. Voor mij was dit wel oké. Mijn relatie met mijn vader is altijd moeizaam geweest op enkele periodes na, dus dat mijn ouders uit elkaar gingen ervaarde ik niet direct als iets negatiefs.

Het leverde wel een hele onstabiele periode op. In mijn geval betekende het dat mijn moeder ging kijken of het leven in dat andere land goed genoeg was. Ze vertrok voor drie maanden. De eerste, heftige periode in mijn leven. Als een overduidelijk mama’s kindje het zo’n tijd zonder haar te doen, was voor mij erg lastig. Toen ze terugkwam wilde ik absoluut niet meer met haar mee naar dat andere land. Eén van de positieve periodes met mijn vader had plaatsgevonden, toen was het de eerste keer. Hij had zich ontpopt tot de vader die ik altijd gewild had, iemand die emotioneel aanwezig was. Natuurlijk kon ik toen die woorden er nog niet aan geven. Het uitte zich vooral in knuffelen, troosten en zijn eigen emoties ook delen.
Doordat ik niet meer mee wou, begon de procedure om de ober naar Nederland te halen. Dit zijn lastige procedures. Er ligt een inkomenseis en daarom moest mijn moeder veel gaan werken om dit haalbaar te maken. Ook duurt het een hele poos voordat je reactie krijgt. Toen hij hier was kon hij hier niet wennen en dat resulteerde in vertrekken zonder overleg. Mijn moeder keer op keer achterlaten. Wat dit met haar en het gezin deed zal ik in een ander blog op terugkomen.
Mijn vader was niet veel stabieler. Hij zocht vriendschap of liefde. In ieder geval contact. Dus daar kwam de ene vriendin na de andere. Ze bleken het allemaal niet te zijn. Ik denk dat ik een jaartje of 17/18 was toen ze allebei settelden met hun huidige partners. De rust is dus wat wedergekeerd.
Ik had geluk. Mijn ouders hebben goed contact gehad totdat ze hun huidige partners leerden kennen. Dat betekent dat in mijn puberjaren mijn ouders alles nog samen konden bespreken, hoewel de constante zorg wel bij mijn moeder lag. Ik koos er zelf voor om bij haar te zijn. Mijn ouders kwamen samen mee naar school voor mijn diplomauitreiking bijvoorbeeld. Momenteel hebben ze geen contact.

Mijn verhaal is natuurlijk vrij specifiek. Niet iedereen heeft een ouder die een relatie krijgt met iemand uit een ander land. Echter is het thema ‘gescheiden ouders’ enorm groot in Nederland. Ongeveer 37% van de huwelijken eindigen in een scheiding* . Dit betekent dat er enorm veel kinderen opgroeien in eenouder- of samengesteldegezinnen. Misschien jij ook?
Ikzelf had veel last van de onstabiliteit. Zelfs nu ik ouder ben en mijn eigen weg ga merk ik dit nog. Ik haat het om ruzie te maken, dat voelt voor mij direct als het einde van mijn relatie. Dat raakt mij in mijn basisveiligheid, in mijn stabiliteit. Ik heb ook geen idee hoe ik zo’n relatie vorm geef. Wanneer doe je het goed? Wat is de juiste balans tussen jezelf blijven en je aanpassen aan de ander? Hoe communiceer je over dingen? Dit zijn nog steeds vragen waarmee ikzelf worstel. Wellicht herken je ze? Ze kunnen ook voorkomen in relaties tussen vrienden.
Ook vind ik het lastig dat mijn ouders geen contact hebben met elkaar. Ze hoeven niet samen koffie te gaan drinken hoor. Maar het zou best prettig zijn als ze normaal door één deur zouden kunnen. Samen op een verjaardag kunnen komen. Straks wanneer ik mijn diploma mag ophalen. Mocht ik ooit gaan trouwen of kinderen krijgen, dan zijn dat wel momenten dat je graag beide ouders naast je hebt staan. Maar wie weet. De tijd werkt helend, zeggen ze altijd tenminste.

Emoties en de overkoepelende thema’s kunnen hetzelfde zijn voor kinderen van gescheiden ouders. Indien je zelf in een dergelijke situatie zit, heb je wellicht wat aan de volgende vragen;
- Hoe is dit voor jou?
- Wat zijn de positieve dingen?
- Wat de negatieve dingen?
- Hebben je ouders normaal contact?
- Hoe kijk jij nu naar relaties?
- Wat vind je van trouwen?
- Hoe ga jij relaties eigenlijk aan? Of misschien ga je zo wel uit de weg?

Het is goed om je bewust te zijn van jouw rugzak en wat deze met je heeft gedaan of nog steeds doet. Op die manier kan je bewuster omgaan met de effecten die het je gegeven heeft. Dit kan ook allemaal onbewust gebeuren overigens. Neem mijn vragen rustig met je mee de aankomende week, wellicht kom je achter antwoorden waarvan je niet wist dat je ze had.
Ik ken mijn pijnpunten en uitdagingen. Dit helpt om bepaalde processen aan te gaan. Of ze in ieder geval te herkennen wanneer ze zich voordoen. Oude pijn heeft als nadeel dat het zich zo in jou gevestigd heeft, dat je denkt dat de situatie in het ‘hier en nu’ jou zoveel pijn doet. Echter is het iets kleins dat in jouw oude pijn schiet. Dit zorgt ervoor dat de lading op het stuk in het ‘hier en nu’ groter is dan het eigenlijk zou zijn geweest wanneer je deze ervaringen niet had gehad. Door het te herkennen en erkennen kan je jezelf in ieder geval de liefde geven die je verdient op zo’n moment. En uiteindelijk zul je in staat zijn ander gedrag in te zetten die je beter helpt in deze situaties. Hopelijk heb je iets aan deze uitleg, mocht het vragen oproepen; mail gerust naar: michelle@ik-deel.nl
Wil je er sowieso graag met iemand over praten, maar liever wel anoniem blijven?
Onder de 18 jaar kun je terecht bij de Kindertelefoon! www.dekindertelefoon.nl
Vanaf 18 jaar is Sensoor de aangewezen plek! www.deluisterlijn.nl

In dit verhaal heb ik specifieke kenmerken soms wat veranderd of minder specifiek gemaakt, om mijn families privacy te beschermen. Daarnaast wil ik graag opmerken dat ik het in mijn situatie nog makkelijk heb gehad. Er zijn, verdrietig genoeg, situaties waarin ouders met vechtscheidingen uit elkaar gaan. In de psychologie valt dit te bestempelen als kindermishandeling, omdat het kinderen dusdanig psychisch letsel oplevert.
Mocht jij in deze situatie zitten; weet dat het nooit jouw schuld is, je hebt een plekje in mijn hart en ik hoop dat je ooit de kans krijgt om het voor jezelf beter te doen.

* https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/4928706/nieuwe-wet-partneralimentatie-alimentatie-scheiden-1-januari-2020